Corona Onderzoekscommissie – Deel 4 | Door Jochen Mitschka

Belediging van royalty’s of noodzakelijk proces?

Een standpunt van Jochen Mitschka.

In deel 1 en 2 van deze reeks hebben we verslag gedaan van de eerste hoorzitting van het Corona-comité, getiteld “Leren van het Onderzoekscomité voor de Mexicaanse griep” (1). Deel 3 beschrijft het eerste deel van de tweede hoorzitting over “De situatie van mensen in verpleeghuizen”, die nu in het vierde deel wordt vervolgd met het verslag van een verzorger en een familielid.

Verslag van een verzorger

De heer Kusch (2) houdt toezicht op 16 personen en bracht telefonisch verslag uit over zijn activiteiten, vooral tijdens de sluiting van de verzorgingstehuizen.

Hij bracht verslag uit over gevallen waarin de hulpverleners verdoofd werden, zodat ze minder vertrokken, zodat ze de kamers niet verlieten. Dit kwam vooral voor tijdens de opsluiting van de bewoners in hun kamers. Sedatie werd helaas veel te vaak gebruikt, en hoe kritischer de zorgsituatie was, des te vaker werd sedatie als “therapie” gebruikt.

De heer Kusch meldde grote verschillen in behandeling. Hij zei dat sommige voorzieningen al zijn begonnen met het invoeren van beschermende maatregelen voor de bewoners voordat de maatregelen werden opgelegd. Als de contactblokken eenmaal waren opgelegd, had hij geen mogelijkheid meer om de behandeling van de door hem verzorgde personen te controleren. Hij had gewoon moeten geloven wat de huizen hem vertelden. De bewoners zouden volgens Kusch volledig overgeleverd zijn aan de huizen, zonder kans dat de verzorger iets zou doen.

In huizen waar al voor de sluiting van de huizen herhaaldelijk grieven waren ontstaan, zou het bijzonder moeilijk zijn geweest om de verzorgers adequaat te vertegenwoordigen. Als hij de gelegenheid had om als verzorger weer op bezoek te komen, zou hij dingen hebben gezien die “crassig” zouden zijn geweest. Het begon met de externe omstandigheden (lang haar, slechte verzorging in het algemeen). Veel mensen die na een beroerte of hartaanval vanuit het ziekenhuis zouden zijn opgenomen, zouden “niet toegelaten” zijn. Patiënten of bewoners zouden voor een groot deel alleen met medicijnen zijn behandeld, niet met de gebruikelijke revalidatiemaatregelen.

“Ik heb gisteren met een man gepraat die dit jaar niet in de zon heeft gezeten.” Hij zou het niet geloofd hebben. De verpleger zou ernstige rugklachten hebben gehad, maar kon in februari nog wel op een wandelaar lopen, maar dat was na de sluiting niet meer mogelijk. Hij kon nu alleen nog maar in een rolstoel rijden. In dergelijke gevallen verklaren de verzorgers vaak dat de persoon die wordt verzorgd niet wil. Maar zulke dingen zouden de onschadelijkste waarnemingen zijn geweest.

Hij zou mensen hebben gezien die “zichzelf willen doden”. Dat zou hij vele malen gehoord hebben. In de loop van een maand voor de sluiting waren er ongeveer één of twee ernstige gevallen waarin men kon spreken van zelfmoordpogingen, meestal als gevolg van eenzaamheid. Maar dit zou nu aanzienlijk zijn toegenomen en ver boven het gemiddelde liggen. Voor sommigen zou de poging slagen, anderen zouden het gewoon opgeven.

Vroeger waren mensen gewoon “moe van het leven”. In het verleden had men vrij vaak kunnen ingrijpen en de situatie kunnen verbeteren. Nu, bovendien, “mensen willen niets meer doen, ze geven het volledig op”. Ze zouden uitleggen dat als ze niet behandeld worden, waarom zouden ze dan verder leven? “Ik lig hier, heb geen mogelijkheid om eruit te komen, mag geen bezoekers ontvangen.” Ze wilden gewoon stoppen met ademen. “Mensen geven het gewoon op en sterven.” Mensen zouden sterven van eenzaamheid.

Vervolgens deed hij verslag van een ervaren geval, dat ook geloofwaardig zou zijn omdat hij de nabestaanden zou kennen. Er was een relatief jonge vrouw met een ernstige hartkwaal. De ouders zouden met haar hebben willen praten, tenminste aan de telefoon. Ze kregen toen te horen dat dit niet mogelijk was omdat de bewoner sliep. De familie dreigde vervolgens het publiek te informeren over de zaak als ze de stervende niet mochten zien. Toen mochten de ouders naar binnen en ontdekten dat hun dochter stervende was. De partner mocht de stervende niet zien. Ze konden dat niet doen vanwege de infectiebestrijding. Pas na lang smeken en smeken had hij afscheid kunnen nemen van de stervende vrouw.

De commissie vraagt zich af of de reeds betreurenswaardige situatie vóór Corona door de Corona-maatregelen massaal zou zijn verslechterd. Dit werd bevestigd door de toezichthouder. “Ik heb nog nooit iemand zien zeggen ‘geweldig dat dit nu gebeurd is’.”

De heer Kusch meldde dat de bewoners werden beïnvloed door de directie en het verplegend personeel. Ze zouden hebben gezegd: “Wil je echt dat dit virus binnenkomt?” Wat de ouderen natuurlijk ontkennen. Als hij met de ouderen had gepraat, zouden ze gezegd hebben: “Weet je wat, ik ben 88, ik ben 90 jaar oud, ik ben 93… Hoe dan ook, denk je echt dat we bang zijn voor de griep? Nee, we zijn bang dat we hier alleen gaan sterven.” Deze mensen zouden niet eens geïnterviewd worden. Met andere woorden, ze zijn onbekwaam door de Corona maatregelen.

Verder meldde hij dat de huizen vooral trots waren op het feit dat het virus niet in huis was gekomen, ze zouden zich niet verantwoordelijk voelen voor de depressie die door de lockdown werd veroorzaakt.

De heer Kusch legde verder uit dat de zogenaamde “loslatingen” niet echt loslatingen waren. De neiging zou zijn geweest om getraliede ramen te hebben en mensen te scheiden door enkele meters, pratend op babymonitoren onder “surveillance”. De heer Kusch was van mening dat het een aangenamere sfeer zou zijn om een gevangene in de gevangenis te bezoeken dan om een bewoner van een huis te bezoeken. Het zou bijna onmogelijk zijn om een privé-gesprek met de bewoners te voeren.

Terwijl voor Corona elke dwangmaatregel door een rechtbank moest worden bevestigd, is er vandaag de dag in veel huizen praktisch sprake van willekeur. Als mensen met dementie zich niet willen houden aan de regel dat ze twee weken in hun kamer moeten blijven omdat ze misschien iets hebben opgelopen, dan is de deur vaak gewoon op slot. De volksgezondheidsdienst zou ook een quarantaine hebben bevolen, maar heeft niet gezegd hoe dit in tehuizen voor mensen met dementie moet worden uitgevoerd, het voelde zich er niet verantwoordelijk voor. De woningen zouden ook in strijd zijn met de gebruikelijke eisen dat er continu spraak- en beeldcontact mogelijk moet zijn wanneer een persoon wordt opgesloten.

Er zouden gevallen zijn geweest waarin een volledige woning in quarantaine zou zijn geplaatst omdat een dementerende bewoner de woning kortstondig had verlaten. … Kort daarna werd de livestream onderbroken.

Vervolgens meldde de heer Kusch dat de coronamaatregelen in veel gevallen ook tot de verdoving van de bewoners hebben geleid. Voor politici werden alle zaken als individuele zaken afgedaan. Het probleem zou het behoud van het bewijs en de veroordeling van de daders zijn. Er zouden getuigen ontbreken, dan zou het getuigenis tegen getuigenis zijn en het zou uiterst moeilijk zijn om degenen die verantwoordelijk zijn voor acties ter verantwoording te roepen. De heer Kusch was van mening dat de huizen zich vaak als slachtoffers zouden voordoen.

(Het werk van de verzorger zou eindigen met de dood van de persoon die wordt verzorgd, dus hij zou achteraf geen enkel initiatief kunnen nemen).

Op de vraag van de commissie wat er moest gebeuren, antwoordde de heer Kusch dat het gemakkelijk zou zijn. Gewoon om het bezoek van familieleden weer toe te staan zonder een scheidingsglas, afstand en bewaking. Bij de ingang kon men zijn handen desinfecteren, misschien op lijsten zetten en dan ongehinderd toegang hebben tot het familielid [of de verzorgers].

Verslag van een familielid

Vervolgens werd Dr. Regina Kühne uit Hamburg geraadpleegd. Ze heeft een demente moeder in een verpleeghuis in Nedersaksen. De moeder is al meer dan drie en een half jaar in het tehuis, maar ze is veranderd en dit zou nu het 3e tehuis zijn. In dit huis is de moeder ongeveer een jaar.

Van de commissie werd vervolgens gevraagd om te rapporteren hoe de situatie voor en met Corona was voor een familielid.

Voor Corona zou het een heel comfortabel huis zijn geweest. Bezoeken waren op elk moment mogelijk. Familieleden konden zo lang blijven als ze wilden. Familieleden zouden in de gemeenschappelijke ruimtes kunnen gaan, deelnemen aan de gemeenschappelijke maaltijden. Familieleden zouden taart of andere dingen mee kunnen nemen. Gezamenlijke wandelingen waren zonder problemen mogelijk, evenals bezoeken aan de dokter of excursies.

Toen kwam de 16e maart, een maandag toen de dochter aan de telefoon met het hoofd van de verpleegkundige zorg sprak, en het hoofd van de verpleegkundige zorg terloops meldde dat ze het huis de volgende dag zouden sluiten. Daarna ging ze terug naar het huis van haar moeder om daar wat spullen achter te laten. Het hoofd van het tehuis legde toen uit dat ze onder druk was gezet omdat ze naar verluidt nalatig was omdat andere huizen eerder waren gesloten.

Op 19 maart, ter gelegenheid van de 90e verjaardag van haar moeder, had Dr. Kühne een klein feestje gepland. Het zou afgezegd zijn, maar er zou haar verteld zijn dat ze in ieder geval bij wijze van uitzondering haar moeder kon bezoeken. De moeder woont op de begane grond en de toegang was mogelijk via de balkondeur zonder dat ze het huis daadwerkelijk “binnen” ging. Maar in de week voor haar verjaardag werd dit ook geannuleerd. Ze werd aangeboden om de moeder naar een balkon te leiden zodat ze haar vanuit de tuin kon zien.

Dr. Kühne meldde vervolgens hoe ze de directie van het huis had proberen over te halen om haar moeder de deur uit te laten gaan, zodat ze, zoals gebruikelijk, met haar mee kon wandelen in de tuin van het complex. Dit werd ook geweigerd. Dat zou te gevaarlijk zijn.

Dr. Kühne’s moeder was er slecht aan toe en het was niet eens zeker dat ze haar 90e verjaardag zou halen. Op de dag van haar verjaardag werd de moeder naar het balkon gebracht en was ze blij haar dochter te zien. Maar de verzorger die naast haar staat verbood direct contact. Met vijf meter afstand in de sneeuw werd een kort gesprek gevoerd.

Daarna was er geen contact meer mogelijk. Na ongeveer twee weken had een medewerkster Dr. Kühne gebeld en uitgelegd dat een ander familielid de truc had ontdekt om via een heg met een bewoner te praten, en dat ze de moeder daarheen zou brengen. Contact via de heg was echter praktisch onmogelijk. Uiteindelijk werd er een manier gevonden om met een poort als scheiding de moeder te bezoeken. Vervolgens beschreef ze de moeilijkheden om de scheiding uit te leggen aan een persoon met dementie, en hoe de gesprekken altijd rond en rond gingen.

Sinds ongeveer begin mei is er een bezoekkamer met een transparante kunststof wand geïnstalleerd. De reactie van de bewoners en bezoekers zou anders zijn geweest. Nu mag de moeder weer begeleid worden door haar dochter met de rollator. Afstandsregels zijn nog steeds van toepassing in de woning.

Een commissielid concludeerde uit de toelichting dat er een soort juridisch vacuüm bestond met betrekking tot de contacten, omdat de regelgeving van de staatsoverheid waarschijnlijk anders werd geïnterpreteerd. De premier lijkt te hebben gezegd dat hij het contact weer mogelijk wil maken, maar de gezondheidsautoriteiten lijken aan te dringen op de oude hygiëne- en afstandsmaatregelen.

Dr. Kühne deed vervolgens verslag van haar worsteling met de bureaucratie, bijvoorbeeld hoe e-mails urenlang werden verstuurd als antwoord, wat de vragen helemaal niet zou hebben beantwoord. Er zou altijd worden uitgelegd, vrijwel met standaardteksten, dat de maatregelen alleen bedoeld waren om de besmettingsketens te onderbreken. Na verder onderzoek werd verwezen naar een nieuwe verordening. Maar als gevolg daarvan kon men alleen maar vaststellen dat de wens van de minister-president, of liever gezegd de contactmogelijkheden, ineens weer volledig was verdwenen.

Een opluchting in de afgelopen tijd was dat Dr. Kühne op het balkon boven het gekantelde balkonraam met haar moeder mocht praten. Sinds twee weken is de situatie eindelijk zo versoepeld dat de kamer van de moeder weer betreden kan worden. Echter, alleen met een mondbeschermer, en zonder direct contact, zonder aan te raken en met een afstand van 1,50 meter.

Er werd gemeld dat het personeel zo bang was dat sommigen zelf niet gingen winkelen en zelfs afstand hielden van hun kinderen uit angst het virus in huis te brengen.

Dr. Kühne is wiskundige en op verzoek van de commissie legde ze uit dat ze de uitspraken van Prof. Homburg zeer overtuigend vond, maar dat hij niet de enige zou zijn die de cijfers goed zou krijgen.

De commissie bedankte haar voor haar uitleg en legde uit dat er veel getuigen waren geweest die zich hadden gemeld maar niet in het openbaar wilden verschijnen uit angst voor de economische en sociale gevolgen.

Binnenkort

In de volgende videosamenvatting zullen we verslag doen van de derde vergadering van het Corona-comité van de Stichting. Het zal gaan over de omstandigheden in Bergamo, die door politici en de media in Duitsland herhaaldelijk worden aangehaald als reden voor de noodzaak van een stillegging in Duitsland.

  1. https://corona-ausschuss.de/sitzung2/
  2. https://www.deutschlandfunk.de/unfrei-im-heim-menschenrechtsverletzungen-in-der-altenpflege.724.de.html

+++

Met dank aan de auteur voor het recht om te publiceren.

+++

Foto bron: OvalMedia

+++

KenFM streeft naar een breed spectrum aan meningen. Opinieartikelen en gastbijdragen hoeven niet de mening van de redactie te weerspiegelen.

+++

Vind je ons programma leuk? Informatie over verdere ondersteuningsmogelijkheden vindt u hier: https://kenfm.de/support/kenfm-unterstuetzen/

+++

Nu kunt u ons ook ondersteunen met Bitcoins.

BitCoin-adres: 18FpEnH1Dh83GXXGpRNqSoW5TL1z1PZgZK

Hinterlasse eine Antwort