De zaak van Julian Assange, de zaak van Hans en Sophie Scholl…

Een opmerking van Dirk Pohlmann.

Journalisten en politici zijn al decennialang bezig met het met terugwerkende kracht voorkomen van het Derde Rijk. Hoe langer het is verstreken, hoe sterker het zal worden bestreden. Politici en journalisten praten, filmen en sms’en met vastberadenheid tegen een systeem dat volledig wordt afgekeurd, dat zelfs de weinige bestaande clandestiene aanhangers niet durven te prijzen. Daarom zeggen ze niet: Auschwitz was goed! Maar: Auschwitz bestond niet. Of: er waren geen 6 miljoen vermoorde Joden, maar op de een of andere manier minder. De weinige, ellendige verdedigers van Hitler beginnen herhaaldelijk schermutselingen die ze alleen maar kunnen verliezen. Het zijn verliezers. Maar zij zijn niet het grootste probleem.

Hoe langer het duizendjarige rijk is verstreken, hoe minder overlevenden er nog bij betrokken zijn, hoe sterker de drang van de machtigen en de producenten van betekenis om afstand te nemen van iets waar niemand die redelijkerwijze bij zijn verstand is, zich nog aan verbindt. Het nazi-regime dient vandaag de dag de rituele zelfverzekerdheid om aan de goede kant te staan. Als algemeen aanvaarde definitie van het grootst mogelijke negatieve, heeft het een gemeenschapsopbouwende functie, het oproepen van het gevaar van hun terugkeer roept niet echt angst op, maar eerder een gevoel van saamhorigheid. Onze politici paraderen als het ware langs het Hitler Mausoleum om hun geritualiseerde verontwaardiging te presenteren, om de grootst mogelijke afstand te verkrijgen en om hun trouw aan de heersende machtsstructuur van het grote gebied te verzekeren. Deze afschuw stelt ons in staat om schouder aan schouder te staan met de zegevierende krachten van de Tweede Wereldoorlog en de Koude Oorlog. Als Duitse politici de D-day in Normandië vieren als een overwinning op het nazi-regime, maar de 27 miljoen dode Russen vergeten die voor de overwinning van de geallieerden vochten, als ze huilen om de vermoorde Joden en de vermoorde Russen negeren, dan wordt het op zijn laatst duidelijk dat het niet gaat om een geschil dat gericht is op de waarheid, maar om deelname aan rituelen, wat symbolisch gezien betekent dat de aanspraak van de Verenigde Staten op het regeren van het regime erkend wordt. In dit verband kan de scheiding van het nazi-regime zelfs worden gebruikt als rechtvaardiging voor een verhoging van het oorlogsbudget.

De regeringen gebruiken de negatief-destructieve energie, die het hakenkruis nog steeds uitstraalt, als historisch plutonium, als stuwende kracht voor hun doeleinden. De nazi’s, die het recht van de sterkste, het sociaal darwinisme, het fundament van hun ideologie, hadden gemaakt, leven voort in genadeloosheid, in de aanspraak op de macht van een imperium dat zijn heerschappij heeft geïnstalleerd als zijn hoogste waarde en gehoorzaamheid eist. Dit is een dialectisch proces.

Dit verband wordt met name duidelijk in gerechtelijke procedures. Alle rijken willen graag straffen, hoogdravend, met de grootst mogelijke enscenering. Ze willen vernietigen en zich daarmee profileren als gouverneurs van het goede. De woordkeuze van hun vonnissen, de omstandigheden van de veroordeling beweren dat de personen die door hen voor vernietiging zijn uitgekozen, het uitschot van de mensheid zijn, die met alle hardheid moet worden geconfronteerd. Zo gebeurt het dat een verzetsstrijder voor het Volksgerechtshof een „armoedige boef“ wordt genoemd, tijdens de executie wordt vernederd en een paar jaar later wordt geëerd als een held en voorbeeldig man, naar wie straten en gebouwen worden vernoemd. Van de nieuwe heersers. Roland Freisler, president van het Volksgerechtshof, klonk naar aanleiding van het vonnis over de Witte Roos: „Tijdens de oorlog riep de verdachte pamfletten in voor de sabotage van het harnas en de omverwerping van de nationaal-socialistische levenswijze van ons volk, propageerde hij defaitistische ideeën en beledigde hij de leider op de meest gebruikelijke wijze, en gaf hij de vijand van het Reich de voorkeur, en ondermijnde hij daarmee de militaire kracht van de vijand en de militaire macht van de staat…. Het Volksgerechtshof had dan ook maar één rechtvaardige straf, namelijk de bescherming van de strijdende mensen en van het Reich.

Thomas Mann zei over de Witte Roos: „Dappere, prachtige jonge mensen. Je zult niet tevergeefs gestorven zijn.“

Het is niet moeilijk te begrijpen dat een goede staat dergelijke doodvonnissen niet uitspreekt, maar integendeel een plaats biedt of creëert voor jonge, diep idealistische mensen waar ze kunnen werken, in het belang van iedereen. Hoe milder en welwillender hij over hen heerst, des te groter is zijn waarde. De waarde van een samenleving blijkt uit de manier waarop zij omgaat met haar dissidenten, critici en haar zwakste leden.

Bij het verwerken van historisch onrecht gaat het niet in de eerste plaats om het verwerken van het verleden, een vreemd woord, een afstand nemen van schuld, maar om de bewering dat men geen dader maar toeschouwer is geweest, in zekere zin een slachtoffer van de omstandigheden. Dat is niet de wil om de waarheid te vertellen.

Het gaat om het aanscherpen van het rechtvaardigheidsgevoel – en de burgerlijke moed. Het gaat om het zoeken naar overeenkomsten van onrecht in het heden en het gebruik van de inzichten die in het hier en nu bijna artistiek zijn opgedaan. Wanneer een leraar zijn of haar leerlingen over Hans en Sophie Scholl vertelt, moet het niet over het verleden gaan, maar moet het in hen het verlangen opwekken om te begrijpen hoe mensen zoals zij vandaag de dag zouden denken, wat ze zouden doen, wat ze zouden doen, wat ze zouden doen, waar ze voor zouden staan of waar ze tegen zouden strijden, het moet de leerlingen in staat stellen om intuïtief te ervaren wat hun geest is. Dit kan leiden tot een verstoring van de vrede, maar wel een verrijkende.

De grote belofte van de democratie is het vermogen om te herstellen. Er zullen altijd fouten in het overheidsoptreden zijn, het hangt af van hoe men daarmee omgaat, wat men ervan vindt. Democratie omvat de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van meningsuiting, het inzicht dat discussie en discours zonder de wil om te vernietigen een prachtige zaak zijn, de beste methode die mensen hebben ontwikkeld om vooruitgang in kennis mogelijk te maken. Deze methode is gebaseerd op een wijze, bescheiden zelfkennis: aangezien niemand precies weet wat de waarheid is, is het het beste wanneer velen ernaar zoeken. En er is een mooie taak voor de democratische samenleving die de filosoof Karl Popper beschrijft: de afschaffing van de wreedheid.

Des te walgelijker is de manier waarop het zogenaamde vrije Westen, dat zich als vervulling van de historische ontwikkeling ontwikkelt in de richting van een vrije sociale orde, in de richting van democratie, die zelfs het einde van de geschiedenis heeft afgekondigd, nu met Julian Assange, Chelsea Manning en Edward Snowden omgaat.

Wie niet denkt aan het lot van Hans en Sophie Scholl in het licht van de behandeling van deze politieke gevangenen, die beweert dat er geen gelijkenis tussen hen bestaat, omdat de ene procedure plaatsvindt in een dictatuur, de andere in een rechtsstaat, is een voortreffelijke handlanger, een gehoorzaam onderwerp, maar niet een man met hart en ziel.

Wat deze mensen, die de misdaden van de machtigen aan het licht hebben gebracht, bedreigt, is de wraak van een systeem dat niet gelooft in zijn eigen fundamenten, waarin de criminelen zelf ongestraft blijven.

Democratie beschermt de vrijheid van meningsuiting omdat zij van het grootste belang is voor de democratie, zoals het Bundesverfassungsgericht in een van zijn meest wijze arresten schreef. Het beschermt het blootleggen van grieven. Het beschermt de media die erover berichten omdat het hun taak is. Het aan het licht brengen van grieven, misdaad en corruptie is het voortdurende herstelwerk aan een systeem dat op de hoogte is van zijn onvolmaaktheid, maar streeft naar perfectie.

Als het systeem zoiets zou zijn als wat het beweert te zijn, dan zou het er allemaal om gaan of de misdrijven die door Assange, Manning en Snowden aan het licht zijn gebracht, zo toegewijd en naar waarheid zijn gerapporteerd. Een echte democratie zou zich afvragen: is wat ze zeggen waar? En als het antwoord ja is, moet ze haar klokkenluiders beschermen.

Een echte democratie zou Julian Assange de kans geven om Wikileaks onder haar bescherming verder te ontwikkelen. Als corrigerend, als een persbureau dat voortdurend grondstoffen publiceert over de ergste overtredingen van de staat. Ze zou Edward Snowden minister van Informatiebeveiliging worden en Chelsea Manning aan een universiteit benoemen waar ze praktische ethiek zou onderwijzen.

Ze zou deze drie helden niet willen opsluiten en vernietigen.

Maar de realiteit is anders, donker, het trieste bewijs dat onze staten op het verkeerde spoor zitten.

De VS en Groot-Brittannië willen doen wat veel van hun politici hebben geëist. https://www.youtube.com/watch?v=ZuQW0US2sJw Ze willen Julian Assange vermoorden.

Nils Melzer, de speciale rapporteur van de Verenigde Naties voor foltering, heeft duidelijk gemaakt dat Julian Assange kan sterven als gevolg van de psychologische marteling waaraan hij wordt onderworpen. Psychologische marteling tast het lichaam, de zenuwen aan, het leidt tot de dood door degeneratie. Lichaam en geest zijn niet gescheiden. Dit politieke systeem en de rechtbanken spelen met de mogelijkheid van de dood van Julian Assange. Ze willen hem vernietigen.

Het varkenssysteem dat Abu Greibh heeft uitgevonden en Chelsea Manning weer gevangen heeft gezet, voor wie Edward Snowden naar Moskou is gevlucht, die toezicht hield op al zijn onderdanen, maar Epstein ongehinderd zijn gruwelen van de geheime dienst liet uitvoeren en hem vervolgens waarschijnlijk ongehinderd liet elimineren voordat hij zijn hogere klasse trawanten kon aangeven, wil nu ook zijn dissidenten vermoorden.

Wat er is en werd verteld over de slechte USSR, wat ze deden met hun dissidenten op de psychiatrische afdeling. Hoeveel krokodillentranen zijn er overheen gescheurd.

Dit politieke systeem, waarin het de persvrijheid met harde hand aanpakt, zou een van de onmisbare grondslagen van de westerse waarden ontmaskeren. Het wil regeren in de stijl van een bananenrepubliek, met geheime processen. Het is een slechte karikatuur van zichzelf. Het is de plaag waarvan het geneesmiddel zich voordeed als genezing. Dit politieke systeem bewijst zijn verdorvenheid met zijn meedogenloze optreden tegen dissidenten. Wie hem helpt en gehoorzaamt is een bereidwillige helper, een onderwerp, maar geen democraat.

Dit politieke systeem gelooft niet in zijn luidruchtig verkondigde grondslagen. Zoals Groucho Marx zei: „Dit zijn mijn ijzeren, onroerende principes. Maar als je ze niet leuk vindt, heb ik ook anderen.“

Dit rijk heeft maar één set waarden en de macht ligt aan de top van het rijk. Stroomonderbreking goed. Wat de Verenigde Staten van het recht en het internationale recht en de internationale verdragen vinden, hebben ze de afgelopen jaren vaak genoeg bewezen. Dat de Europese landen niet de moed hebben om zich daartegen te verzetten, is de afgelopen jaren ook vaak genoeg bewezen.

Wie met dit rijk wil samenwerken in een bondgenootschap, accepteert het als een leidende mogendheid, laat zien dat hij zijn methoden en misdaden goedkeurt.

Het feit dat geen enkele vertegenwoordiger van de Groenen aanwezig was bij de hoorzitting over de Assange-zaak in de Bundestag, die door links werd georganiseerd, zelfs niet eens een wetenschappelijk medewerker, en SPD, CDU AfD en FDP ook een volledige NoShow hebben uitgevoerd, toont aan wiens geest ze zijn. Het toont aan dat er niet eens de vaak geciteerde democratische consensus over deze fundamentele kwestie bestaat. Het is een politieke faillietverklaring van Duitse parlementariërs.

Door hun stilzwijgen geven zij hun clandestiene steun aan de intentie van de VS om Assange te vermoorden. Dit is voor hen belangrijker dan het verdedigen van de „vrije democratische basisorde“, de populatie waarmee zij hun politieke tegenstanders sinds de jaren zeventig mishandelen. De FDGO was voor hen slechts een nuttige uitdrukking, zinloos, maar zeer effectief in het vernietigen van professionele middelen van bestaan.

Het is een verzameling van hoogbetaalde hypocrieten wiens goedkope toespraken op het volgende jubileum „Media Opportunity“ de herinnering aan Hans en Sophie Scholl zullen beledigen.

Ik wil Hans en Sophie Scholl het laatste woord geven. De goede, geweldige jonge mensen:

„Vrijheid en eer! Tien jaar lang hebben Hitler en zijn kameraden de twee prachtige Duitse woorden tot walging geperst, afgezaagd en verdraaid zoals alleen dilettanten die de hoogste waarden van een land voor de zeugen gooien. In tien jaar van het vernietigen van alle materiële en geestelijke vrijheid, alle morele inhoud onder het Duitse volk, hebben zij genoeg laten zien van wat hen door vrijheid en eer wordt bedoeld. Zelfs de domste Duitser is voor de ogen geopend door het vreselijke bloedbad dat hij in heel Europa heeft afgelegd in naam van de vrijheid en eer van het Duitse volk, en dat hij dagelijks opnieuw aflegt“.

„De arbeidersklasse moet bevrijd worden uit haar staat van laagste slavernij door een redelijk socialisme. De waan van de zelfvoorzienende economie moet in Europa verdwijnen. Ieder volk, ieder individu heeft recht op de goederen van de wereld‘.

„Scheur de mantel van onverschilligheid uit elkaar die je om je hart hebt gelegd! Beslis voordat het te laat is!

„En niet alleen moet de Duitser medeleven voelen, nee, veel meer: medeplichtigheid. Want door zijn apathisch gedrag geeft hij deze duistere mensen eerst de kans om zich zo te gedragen, hij lijdt aan deze ‚regering‘, die zo’n oneindige schuld op zich heeft geladen, ja, hij is zelf schuldig aan het feit dat het in de eerste plaats had kunnen ontstaan!

Dat ze voor zulke gedachten zijn geëxecuteerd, beoordeelt het systeem dat deze misdaad heeft begaan. Voorlopig betekent het: We moeten voorkomen dat het systeem waarin we leven Julian Assange vermoordt.

In deze zin: Vrije Julian Assange. Nobelprijswinnares Mairead McGuire, de moeder die een beslissende bijdrage heeft geleverd aan de beëindiging van het conflict in Noord-Ierland, heeft Julian Assange, Chelsea Manning en Edward Snowden genomineerd voor de Nobelprijs voor de vrede. Samen kunnen we ervoor zorgen dat ze het krijgen.

+++

Met dank aan de auteur voor het recht om te publiceren.

+++

Afbeeldingsreferentie: 4-life-2-b / Shutterstock

+++

KenFM streeft naar een breed spectrum aan meningen. Opinieartikelen en gastbijdragen hoeven het redactionele standpunt niet weer te geven.

+++

Vind je ons programma leuk? Informatie over de ondersteuningsopties vindt u hier: https://kenfm.de/support/kenfm-unterstuetzen/

+++

Nu kunt u ons ook ondersteunen met Bitcoins.

BitCoin Adres: 18FpEnH1Dh83GXXGpRNqSoW5TL1z1z1PZgZgZK

Hinterlasse eine Antwort